REKLAMA

Grandes Jorasses – relacja Jacka Czecha z działania na drodze Colton-MacIntyre ED+, 1200m.

Taternik | 01 marca 2019

TRYLOGIA ALPEJSKA tom III, Grandes Jorasses, droga Colton-Macintyre

7 luty

Około pierwszej w nocy ostrożnie schodzimy metalowymi drabinami. Smagani lekkim wiatrem wypatrujemy ich końca oraz depozytu sprzętu sterczącego gdzieś w dole. Atramentowe niebo i lodowiec mrożą straszliwie, zapierając dech w piersiach. Dopinamy narty i maszerujemy w ciemnościach, wyczuwając gdzieś tam północną ścianę.

Południe. Jacek przechodzi lodowe trudności pomiędzy pierwszym i drugim polem lodowym, kiedy pierwsze płatki śniegu bajkowo, bezszelestnie, delikatnie opadają na nasze ubrania. Półtorej godziny później, kiedy docieram do Jacka, rozpoczyna się bitwa. Ilość zapowiadanego opadu już po godzinie była wielokrotnie większa, a śnieżyca dopiero zaczynała się rozkręcać. Masy spadającego śniegu w naszej rynnie i na polu lodowym wielokrotnie wyrywają nas z pazurów naszych raków i czekanów, tylko lina zjazdowa ratuje nas przed przepaścią. Zamykamy oczy, przytulamy się, zasłaniamy, ale to nic nie daje, trzeba robić swoje, czyli spieprzać.

Północ. Szczęśliwi, ostrożnie wchodzimy metalowymi drabinami do schronu le Leschaux. Boże znów się udało.

21 luty

U kresu pięknej, ciepłej, bezwietrznej i rozświetlonej księżycem nocy, oszpejeni, około piątej rano Adam potwierdza: Jacku, możesz iść. Znane mi pole lodowe prowadzę z lotną do momentu braku sprzętu, pod kominem prowadzenie na lotnej przejmuje Adam. Koniec drugiego pola i znów ja wychodzę na prowadzenie. Kilkadziesiąt metrów lodu tego pola doprowadza mnie do ścianki problemowej. Oj wygląda to źle. W oryginalnym wariancie sucho, więc próbuję lekko z prawej. Ślady poprzedników w postaci haków wyznaczają linie mojej wspinaczki. Początkowo wspinam się klasycznie, środkową część przechodzę jednak hakowo (A1) w końcówce znów przechodzę do klasyki. Kiedy Adam dochodzi okazuje się, że zajęło nam to dwie godziny, a tu już grubo po południu. Teraz prowadzi Adam i już wiemy, że zjazd, wycof tą ścianą to trupia czaszka. Lód jest kruchy, cieniutki, niezwiązany, a osadzone śruby na ogół skracamy. Wolnym tempem docieramy do końca trzeciego pola lodowego. Zmęczony azeruję suche zacięcie ponad nim i kluczowy trawers w lewo. Przesztywniona lina wymaga stanowiska. Kolejne kilkaset metrów na czuja, formacjami wiodącymi już na lotnej z tylko jedną zmianą prowadzenia pokonujemy w lodowatej wichurze już w ciemnościach. Około 21 Adam zakłada asekurację na starych pętlach głazu szczytowego, aby mnie ściągnąć.

Szesnaście godzin partnerskiej więzi wspinaczki, walki, modlitwy, transu. Dziesiątki godzin podejść, zejść, wycofów, przejazdów, rozmów, planów, dyskusji. Setki godzin treningu …

Dziękuję WAM

żono moja kochana, Halinko za twą obecność zawsze i wszędzie;

Adamie Bielecki za Matterhorn i Grandes Jorasses, Kacprze Tekieli za Matterhorn i tobie synu Jacku Józefie Czech za Eiger. Dzięki Ci dobry Boże za wielu przychylnych mi ludzi i ich pomoc, modlitwy, kibicowanie, trzymanie kciuków, domową opiekę Eli w Zurichu i Chloe w Chamonix.

Z górskim pozdrowieniem: Jacek Czech „W SKALE”.

Foto archiwum: Adam Bielecki, Jacek Czech.

 

Partnerzy: